Τα τελευταία νέα μας.

Οι άλλοι μεγάλοι πόλεμοι

on .

 Λίγα χρόνια μετά το 1881 αρχίζει μια περίοδος πολεμικών αναστατώσεων κι εδαφικών ανακατατάξεων. Ξεκινάει με τον ελληνοτουρκικό του 1897, συνεχίζεται με τον βαλκανικό πόλεμο (1912-13), με τον παγκόσμιο πόλεμο (1914-18) και τελειώνει με τη Μικρασιατική καταστροφή(1921-22). Τα  Θεοδώριανα δίνουν το παρόν σ’ όλους αυτούς τους πολέμους με άφθονο έμψυχο υλικό και με βαρύ φόρο αίματος. Από εκατόν πενήντα Θεοδωριανίτες επιστρατεύονται σε κάθε πόλεμο και αρκετοί αυτοί που παίρνουν μέρος σε δυο ή και σε τρεις ακόμα πολέμους.

Στον πόλεμο του 1897 παίρνουν μέρος αρκετοί Θεοδωριανίτες και πολλοί γυρίζουν τραυματίες ενώ υπάρχει και ένας νεκρός.

Στο Μπιζάνι και στον Ελληνοβουλγαρικό πόλεμο (1912-13)στη Μακεδονία, τα Θεοδώριανα προσφέρουν επτά νεκρούς και αρκετούς τραυματίες στο βωμό της πατρίδας.

Ακολουθούν ο πρώτος παγκόσμιος πόλεμος (1914-18) και η Μικρασιατική εκστρατεία (1921-22), που καταλήγει σε πανωλεθρία. Βαρύς ξανά ο φόρος αίματος για τους Θεοδωριανίτες. Τριάντα ένας συγχωριανοί μας δεν επιστρέφουν ποτέ πίσω. Άλλοι τραυματίζονται και άλλοι αιχμαλωτίζονται.

Ο Πρόεδρος του χωριού Χρήστος Φούντας, αναβάλλει το πανηγύρι του Δεκαπενταύγουστου του 1921 και του 1922, λόγω πένθους.

 Ο πόλεμος του 1940. Κατοχή, Αντίσταση, Εμφύλιος.

28 Οκτώβρη 1940. Πρωί πρωί ο δάσκαλος Γιώργος Γαλανής σηκώνει το χειροκίνητο τηλέφωνο του σχολείου που κουδουνίζει επίμονα. Η θλιβερή είδηση φτάνει: Οι Ιταλοί μας κήρυξαν τον πόλεμο.

 

 Μερικοί Θεοδωριανίτες επιστρατεύονται και φεύγουν για το μέτωπο το ίδιο βράδυ. Οι επιστρατευμένοι συγχωριανοί μας ξεπέρασαν τους διακόσιους ογδόντα. Κι εδώ τα μαντάτα δεν είναι μόνο ευχάριστα. Τέσσερις συγχωριανοί μας δεν επιστρέφουν

 

ποτέ στο χωριό. Μένουν για πάντα στα βουνά της Πίνδου. Ανάμεσά τους και ο Θεοδωριανίτης έφεδρος ανθυπολοχαγός Λευτέρης Ντάσκας. Είναι ο πρώτος Έλληνας έφεδρος αξιωματικός που πέφτει νεκρός  στο Ελληνοαλβανικό μέτωπο. Σκοτώνεται από ριπή πολυβόλου μαζί με τον μόνιμο υπολοχαγό Αλέξανδρο Διάκο το μεσημέρι της 1ης Νοέμβρη 1940 σε μια επίθεση εφόπλου λόγχη για ανακατάληψη του υψώματος Τσούκα στη Ζούζουλη Καστοριάς. Είναι οι πρώτοι Έλληνες αξιωματικοί νεκροί του ελληνοϊταλικού πολέμου. Αδριάντες του έχουν στηθεί στη γεννέτειρά του Πλάτανο Τρικάλων, μιας και ο πατέρας του Χρήστος έφυγε από τα Θεοδώριανα πριν το 1930 και εγκαταστάθηκε στα Τρίκαλα, καθώς και στη Ζούζουλη Καστοριάς.

Την περίοδο της Κατοχής μόνο δυο φορές θα πατήσουν το πόδι τους στα Θεοδώριανα οι κατακτητές και μόνο για λίγες ώρες. Την πρώτη μια ομάδα Ιταλών το 1942 και τη δεύτερη τον Οκτώβρη του 1943 οι Γερμανοί κατά τις εκκαθαριστικές επιχειρήσεις τους. Κατά τα άλλα πείνα, δυστυχία , φόβος, θάνατος. Από νωρίς εκατοντάδες Θεοδωριανίτες βγαίνουν στο βουνό ένοπλοι αντάρτες, στις γραμμές του ΕΛΑΣ και του ΕΔΕΣ.


O Θόδωρος Τζαλοκώστας, ανθ/γός του ελληνικού στρατού. Αργότερα ο θρυλικός «καπετάν Παλιούρας» του ΕΛΑΣ, δεξί χέρι του Άρη Βελουχιώτη. Αυτοκτόνησε στους Μελάτες το 1947 για να μην πέσει στα χέρια των αντιπάλων. (Αρχείο Χαράλ. Διαμάντη)

Τα δυσπρόσιτα βουνά μας γίνονται αντάρτικα καταφύγια. Αρκετές φορές περνάνε και μένουν στα Θεοδώριανα και οι πρωτοκαπετάνιοι Άρης Βελουχιώτης του ΕΛΑΣ και Ζέρβας του ΕΔΕΣ.

 

Το 1942 στα Θεοδώριανα εγκαθίστανται αρχηγείο της Αγγλικής αποστολής . Αυτό έχει σαν αποτέλεσμα οι Γερμανοί να βομβαρδίσουν δυο φορές το χωριό. Στις 8 και στις 23 Ιουνίου του 1943.

 Ο πρώτος βομβαρδισμός αφήνει τρεις νέους Θοδωριανίτες νεκρούς ενώ ο δεύτερος έξι νέες κοπέλες οι οποίες έγιναν στόχος την ώρα που σκάλιζαν στα χωράφια έξω από το χωριό.


Η Κωστάντω Σταμάτη- Τζαδήμα(αριστερά) με την αδερφή της Περσεφόνη. Θύματα του δεύτερου βομβαρδισμού των Γερμανών.
( Αρχείο Χρ. Β. Σταμάτη)

Η μοίρα των Θεοδωριάνων την περίοδο του εμφυλίου κοινή με αυτή της υπόλοιπης Ελλάδας. Διχασμός, αδερφός απέναντι στον αδερφό, μίσος που κράτησε άσβηστο για χρόνια. Κι εδώ βαρύς ο φόρος αίματος από νέους συγχωριανούς μας.

 Αιωνία τους η μνήμη

Το μερτικό των Θεοδωριάνων στους πολέμους και στις θυσίες:


Μετά την Απελευθέρωση

on .

Στις 24 Ιουνίου 1881 τα Θεοδώριανα μαζί με το μεγαλύτερο τμήμα του νομού Άρτας ανασαίνουν λεύτερα. Σύμφωνα με το άρθρο 13 της συνθήκης του Βερολίνου, που υπογράφτηκε στις 13 Αυγούστου 1878, η Άρτα και τριάντα έξι χωριά δώθε από τον Άραχθο προσαρτίζονται στο Ελληνικό κράτος. Μαζί τους και τα Θεοδώριανα. Μέχρι το 1912 τα Θεοδώριανα ανήκαν στο Δήμο Θεοδωρίας με έδρα το Βουργαρέλι. Αναγνωρίστηκαν σαν αυτοτελής κοινότητα στις 18 Αυγούστου 1912.

Η εξέγερση της Κωστηλάτας

Μετά την προσάρτηση, οι Θεοδωριανίτες καταπιάνονται με την ανασυγκρότηση κι αναδημιουργία. Προκύπτει όμως ένα σοβαρό πρόβλημα, που συνδέεται άμεσα με την επιβίωση των κατοίκων και προκαλεί αναταραχή κι αγανάχτηση. Είναι το ιδιοκτησιακό καθεστώς του λιβαδιού της Κωστηλάτας, που πουλήθηκε απ’ τους Τούρκους Μουσταφάμπεη και Σουκερέβεη στους τσιφλικάδες αδελφούς Νίκο και Γιώργο Αντωνόπουλο. Οι Θεοδωριανίτες, μαθαίνουν το δυσάρεστο νέο τον Απρίλη του 1883. Οι Αντωνοπουλαίοι νοικιάζουν το λιβάδι της Κωστηλάτας στο μεγαλοτσέλιγκα Γεώργιο Χατζάρα. Οι θεοδωριανίτες αποφασίζουν να αντιδράσουν δυναμικά. Απαντούν στους τσιφλικάδες ότι το λιβάδι δεν ανήκε ποτέ στους Τούρκους, αλλά το πήραν σαν κατακτητές, οπότε τώρα με τη απελευθέρωση ανήκει ξανά στους Θοθωριανίτες.

 

Το λιβάδι της Κωστηλάτας

Οι Αντωνόπουλοι διέθεταν πολλά μέσα για να αναγκάσουν τους Θεοδωριανίτες να υποχωρήσουν. Στέλνουν δυο χιλιάδες πρόβατα του Χατζάρα απ’ το Στάνο με αρκετή στρατιωτική δύναμη να βοσκήσουν στην Κωστηλάτα. Χτυπά η καμπάνα κι όλο το χωριό, άντρες, γυναίκες και παιδιά, ανηφορίζουν στο Σταυρό με όπλα, με χατζάρια, με ξύλα, με τσεκούρια, αποφασισμένοι να εμποδίσουν τα πρόβατα και το στρατιωτικό απόσπασμα να φτάσει στην Κωστηλάτα. Μπροστά τα γυναικόπαιδα με ξύλα ρίχνονται στα πρόβατα φωνάζοντας: Πού πας, Χατζάρα, κερατά! Πίσω Χατζάρα! Η Κωστηλάτα είναι δική μας! Οι στρατιώτες προχώρησαν να διώξουν τις γυναίκες, αλλ’ αμέσως ακούστηκαν από τα πλάγια οι πυροβολισμοί των αντρών στον αέρα. Ο αξιωματικός διέταξε τότε να υποχωρήσουν σι στρατιώτες και τα πρόβατα.

Σε λίγες μέρες ήρθαν αποσπάσματα στα Θεοδώριανα και πήραν τους παπάδες κι άλλους προύχοντες και τους κλείσαν στη φυλακή στην Άρτα και παράγγειλαν για να τους βγάλουν απ’ φυλακή να παραιτηθούν οι Θεοδωριανίτες απ’ την Κωστηλάτα. και ν’ αφήσουν τα πρόβατα του Χατζάρα να βοσκήσουν εκεί. Οι φυλακισμένοι τους παράγγειλαν να μη δεχτούν τις προτάσεις των Αντωνοπουλαίων και να συνεχίσουν τον αγώνα. Τελικά οι Αντωνοπουλαίοι βλέποντας την δυναμική αντίδραση υποχώρησαν και δέχτηκαν να επιστρέψουν την Κωστηλάτα στους Θεοδωριανίτες, αρκεί αυτοί να βρουν να τους δώσουν τα λεφτά που είχαν πληρώσει για να την αγοράσουν από τους Τούρκους.

Αφού ήρθαν σε συμφωνία σι δυο πλευρές, υπογράφτηκε το υπ’ αριθ. 15Ο1/22 Ιουνίου 1883 συμβόλαιο του συμβολαιογράφου Άρτας Κ. Βάλα, με το οποίο αγοράστηκε η Κωστηλάτα Το ποσό αγοράς κανονίστηκε σε 57.000 δρχ., προσαυξανόμενο με τόκους μέχρις αποπληρωμής. Το ποσό εξοφλείται αφού οι Θοδωριανίτες κατέφυγαν σε δανεισμό από την τράπεζα Ηπειροθεσσαλίας. Έτσι στις 25 Ιουλίου 1883 υπογράφτηκε νέο συμβόλαιο στο ειρηνοδικείου Βουργαρελίου με το οποίο φαίνονται 131 κάτοικοι των Θεοδωριάνων αγοραστές της Κωστηλάτας. Η Κωστηλάτα πλέον σε Θεοδωριανίτες.

Σήμερα το λιβάδι της Κωστηλάτας το διαχειρίζεται ο Αναγκαστικός Συνεταιρισμός Συνδιοκτησίας Θεοδωριάνων και κάθε χρόνο δημοπρατεί το λιβάδι.

Η εποχή της Τουρκοκρατίας

on .

Πριν την επανάσταση

Το 1431 οι Τούρκοι κυριεύουν τα Γιάννινα και στις 24 Μάρτη 1449 τα στρατεύματα του Μουράτ Β΄μπαίνουν στην Άρτα. Η τούρκικη κατοχή αρχίζει για την Ήπειρο όχι όμως και για τα Θεοδώριανα και για τα άλλα Τζουμερκοχώρια. Αντιστέκονται και πετυχαίνουν ημιανεξαρτησία και αυτοδιοίκηση. Οι Τούρκοι πασάδες αρχίζουν μετά το 1652 να περιορίζουν τα δικαιώματα αυτά. Τα Θεοδώριανα όμως και μερικά άλλα Τζουμερκοχώρια( Συρράκο, Καλαρρύτες, Ματσούκι, Μελισσουργοί) διατηρούν ορισμένα προνόμια μέχρι της σατραπείας του Αλήπασα (1788). Από το 1740 οι ντόπιοι καπετάνιοι συγκροτούν πάλι το Αρματολίκι Τζουμέρκων.
Σε όλη τη διάρκεια της Τουρκοκρατίας τα Θεοδώριανα δεν γνωρίζουν μόνιμη τούρκικη κατοχή. Αντίθετα αποτελούν καταφύγιο για τους κυνηγημένους και τους κλεφταρματωλούς, που βρίσκουν τροφή και καταφύγιο στις στάνες των κτηνοτρόφων.
Στα 1777 περνάει απ’ τα Θεοδώριανα και ο Πατροκοσμάς όπου σε περίοπτη θέση ανάμεσα στο Αθαμάνιο και στα Θεοδώριανα έστησε ξύλινο σταυρό. Από τότε η περιοχή αυτή ονομάζεται «Σταυρός». Κήρυξε στην αυλή της εκκλησίας του Αγίου Γεωργίου και ίδρυσε και το πρώτο σχολείο στα Θεοδώριανα στέλνοντας ο ίδιος τον πρώτο δάσκαλο από το Ζαγόρι.
Απ’ τα Θεοδώριανα διαβαίνει και βρίσκει καταφύγιο πολλές φορές και ο θρυλικός Κατσαντώνης. Αρκετοί Θοδωριανίτες εντάσσονται στην ομάδα του. Κοντά στον Κατσαντώνη παίρνει μαθήματα και ο Καραϊσκάκης, 14 χρονών τότε, που διαβαίνει πολλές φορές απ’ τα Θεοδώριανα..

                                                            Ο Άνθιμος Αργυρόπουλος

 Τα Θεοδώριανα κατά τα προεπαναστατικά χρόνια έδωσαν στο υπόδουλο έθνος μια μεγάλη ιστορική μορφή, τον ιερομόναχο και ηγούμενο του μοναστηριού των Θεοδωριάνων Άνθιμο Αργυρόπουλο ή Δημητρίου, του Δημητρίου και της Αλεξάνδρας. Στα 1793, ο ιερομόναχος ιδρύει στα Θεοδώριανα μοναστήρι και σχολείο. Όταν έπεσε το Σούλι ο Άνθιμος, δέχτηκε με στοργή στο μοναστήρι του τους κατατρεγμένους Μποτσαραίους και περιέθαλψε τους τραυματίες τους. 0 Αλή πασάς για να τον τιμωρήσει, τον έκλεισε αλυσοδεμένο σε σκοτεινό μπουντρούμι για πολλά χρόνια . Βγαίνοντας από την τρομερή εκείνη κόλαση ο Αργυρόπουλος πήγε στην Κέρκυρα. Εκεί συνδέθηκε στενά με τον Ιωάννη Καποδίστρια.
Φεύγοντας απ’ την Κέρκυρα εγκαταστάθηκε στη Ζάκυνθο, όπου διορίστηκε εφημέριος της εκκλησίας του Αγίου Γεωργίου. Ο Άνθιμος ορκίστηκε στην εταιρεία των Φιλικών απ’ τον Αναγνωσταρά, τον υπεύθυνο της Αόρατης Αρχής. Από τότε άρχισε το κατηχητικό του έργο ο θερμός πατριώτης. Έγινε ο κατηχητής των οπλαρχηγών, των ιερωμένων, των προσφύγων και των Ζακυνθινών.
Πέθανε τυφλός στη Ζάκυνθο, στις 20 Ιανουαρίου 1847, χωρίς να καμαρώσει την ιδιαίτερη πατρίδα του ελεύθερη. Ο Άνθιμος όρκισε στη Φιλική Εταιρεία και τον Θεόδωρο Κολοκοτρώνη, που διωγμένος απ’ τους Τούρκους, είχε καταφύγει στη Ζάκυνθο. Ο Άνθιμος ορκίζει στη Ζάκυνθο και τον εθνικό ποιητή Διονύσιο Σολωμό. Ο Βασίλης Κραψίτης στο βιβλίο του «Μνήμη του Σουλίου», αναφέρει: «Ο Δ. Σολωμός... έδωκε τον όρκο του φιλικού μπροστά στο θρυλικό μονόφθαλμο Ηπειρώτη αρχιμανδρίτη Άνθιμο Αργυρόπουλο, εφημέριο τότε του ναού, που είχεν ορκίσει όλους σχεδόν τους φιλικούς που μυήθηκαν στη Ζάκυνθο, ντόπιους και ξένους, που ζούσαν τότε εκεί (Κολοκοτρώνη, Νικηταρά, Πετμεζά κ.ά.).

                                             Τα Θεοδώριανα στην Επανάσταση του 1821

Στις 15 Μάη 1821 μαζεύονται στο Μοναστήρι του Αη-Γιώργη Βουργαρελίου οι οπλαρχηγοί Γ. Καραϊσκάκης, Γιαννάκης και Μήτρος Κουτελίδας, Γώγος Μπακόλας, Αντρέας Ίσκος, Γιαννάκης Ράγκος, Μάρκος Μπότσαρης, Κουτσονίκας και πολλοί άλλοι, κάπου διακόσιοι καπεταναίοι κι αγωνιστές και κηρύσσουν την επανάσταση στα Τζουμέρκα και στο Ραδοβύζι υπό τις ευλογίες του ηγούμενου του μοναστηριού Χριστόφορου. Τα Θεοδώριανα, καθώς ήταν απομακρυσμένα και προστατεύονταν από τα φυσικά οχυρά των απόκρημνων βουνών, πρόσφεραν μεγάλες υπηρεσίες στην Επανάσταση του 21. Οι τσελιγκάδες ενισχύουν την προσπάθεια και oι Θεοδωριανίτες πυκνώνουν τις τάξεις των ενόπλων. Ακολουθούν τους καπεταναίους και λαβαίνουν μέρος σε πάμπολλες μάχες απ’ την αρχή ως το τέλος του.

                                                    Η μάχη στο Σταυρό Θεοδωριάνων

Τον Ιούλιο του 1821 ο Ισμαήλ Πασάς, με δυο χιλιάδες Τουρκαλβανούς καταφτάνει στα Τζουμέρκα με σκοπό ν’ ανοίξει δρόμο για την Στερεά Ελλάδα και Πελοπόννησο. Αφού πυρπολούν το Συρράκο, τους Καλαρρύτες, την Πράμαντα και τους Μελισσουργούς, περνάνε τον αυχένα «Αυτί». Οι Έλληνες οπλαρχηγοί τους καθυστερούν λίγο στον αυχένα, με σκοπό να περάσουν και να σωθούν τα γυναικόπαιδα που έφευγαν μπροστά από το τούρκικο ασκέρι. Οι Τούρκοι μπαίνουν στις 2 Αυγούστου στα έρημα Θεοδώριανα. Οι Έλληνες οπλαρχηγοί αποφασίζουν να δώσουν την αποφασιστική μάχη στο στενό πέρασμα στη ράχη του «Σταυρού». Αρχηγός των Ελλήνων ορίζεται ο Γώγος Μπακόλας.

 
 
Η Θέση « Σταυρός» όπου δόθηκε η μάχη στις 4 και 5 Αυγούστου 1821

Η πρώτη επίθεση γίνεται στις 4 Αυγούστου. Απ’ τη μια δυο χιλιάδες Τουρκαλβανοί κι απ΄την άλλοι οι λιγοστοί Έλληνες, που καταφέρνουν να τους αντιμετωπίσουν. Το δειλινό καταφτάνουν ελληνικές ενισχύσεις και οι Τούρκοι οπισθοχωρούν.  
Την άλλη μέρα ξεκινά η μεγάλη επίθεση. Οι Τούρκοι φτάνουν τώρα τους έξι χιλιάδες και οι Έλληνες περίπου τους πεντακόσιους. Η μάχη κρατάει όλη την ημέρα , αλλά οι Τούρκοι δεν καταφέρνουν να περάσουν το « Σταυρό». Οι απώλειες των Τούρκων είναι μεγάλες και αναγκάζονται να οπισθοχωρήσουν και να γυρίσουν πίσω στα Γιάννενα. Η νίκη στο Σταυρό είχε μεγάλη σημασία για την εξέλιξη της Επανάστασης, γιατί εμπόδισε τους Τούρκους να περάσουν προς τη Στερεά Ελλάδα και την Πελοπόννησο, δίνοντας την ευκαιρία να θεριέψει η επανάσταση εκεί.


Το σημερινό μνημείο στο Σταυρό

Το καλοκαίρι του 1824, τα Θεοδώριανα δοκιμάζονται σκληρά από τον εμφύλιο που ξέσπασε. Στρατεύματα του Γιαννάκη Ράγκου καίνε και καταστρέφουν το χωριό σαν αντίποινα, επειδή οι Θοδωριανίτες ήταν με το μέρος του Καραϊσκάκη , στη διαμάχη που είχε ξεσπάσει μεταξύ τους για το αρματολίκι των Αγράφων.
Μετά το τέλος του 1824 και ως το τέλος της Επανάστασης (1828) δεν σημειώνονται αξιόλογα πολεμικά γεγονότα στην περιοχή Θεοδωριάνων, καθώς και στην ευρύτερη περιοχή των Τζουμέρκων. Στο διάστημα αυτό οι Θεοδωριανίτες μάχονται υπό διάφορους αρχηγούς στην Πελοπόννησο κατά του Ιμπραήμ, στο Μεσολόγγι, στον Καρβασαρά (Αμφιλοχία), στην Ακρόπολη, στην Αράχοβα, στο Φάληρο και αλλού. Απ’ όσους τελικά επέζησαν, άλλοι στεριώνουν μόνιμα μακριά απ’ το χωριό, κυρίως στο Ξηρόμερο, Βάλτο, Ευρυτανία, Βοιωτία, Αττική και σε άλλες απελευθερωμένες

                                                          Μετά την Επανάσταση

Με την ανακήρυξη του νέου ελληνικού κράτους στις 8 Γενάρη 1828 και τον καθορισμό των συνόρων του, η Ήπειρος εξακολουθεί να παραμένει υπό τουρκική κυριαρχία. Με την αμνηστία που δίνουν σι Τούρκοι στους αγωνιστές, το Νοέμβρη 1827, μερικοί Θεοδωριανίτες γυρνάνε στ τόπο τους, άλλοι παραμένουν στο στρατό κι άλλοι παντρεύονται κι εγκαθίστανται αλλού. H ζωή στα Θεοδώριανα  συνεχίζεται και μετά την επανάσταση, ίδια και χειρότερη από πριν. Στην πλάτη του φτωχού Θεοδωριανίτη ραγιά φορτώνονται, πιο πολύ από πριν, ένα σωρό δυσβάσταχτοι φόροι, τακτικοί κι έκτακτοι. Ο Γιαννάκης Κουτελίδας ορίζεται καπετάνιος στα Τζουμέρκα με έδρα τη Χόσεψη και καταφέρνει με 150 άντρες περίπου να ξεκαθαρίσει την περιοχή απ’ τους Λιάπηδες (1828). Μαζί του είναι αρκετοί Θεοδωριανίτες. Η ασφάλεια επανέρχεται στην περιοχή και η ζωή του Θεοδωριανίτη, ξαναγυρνάει στις ίδιες σχεδόν συνθήκες που είχε πριν την Επανάσταση.


                                                       Η δολοφονία του Κουτελίδα

Στα 1838 ένα μεγάλο γεγονός συνταράζει τους κατοίκους, κυρίως της περιοχής Τζουμέρκων. Οι Τούρκοι δολοφονούν τον καπετάν Γιαννάκη Κουτελίδα «μέσα στη χώρα στα Θεοδώριανα». Ο Κουτελίδας δολοφονείται από τον Τσέλιο Πίτσαρη με μπαμπεσιά, αφού τον κάλεσε για να μιλήσουν, στο σπίτι του Παπα- Δημήτρη Κυρτσιά στα Θεοδώριανα. Προηγούμενα ο Κουτελίδας είχε σκοτώσει τον ανιψιό του Πίτσαρη, Χαλήλ, ο οποίος μάζευε τους φόρους στα Τζουμερκοχώρια και η συμπεριφορά του ήταν καταπιεστική και βάναυση.