Εκτύπωση

Βιβλιοπαρουσίαση.

on .

Κάποτε, που ο Σωκράτης συναντήθηκε σ’ ένα σοκάκι με τον νεαρό Ξενοφώντα, του έκλεισε τον δρόμο με το μπαστούνι του και τον ρώτησε πού μπορεί να βρει κανείς καλά σανδάλια. Ο Ξενοφών δεν δυσκολεύτηκε να του απαντήσει. Στην ερώτηση, όμως, «πού γίνονται άνθρωποι καλοί και αγαθοί» δεν μπόρεσε να απαντήσει. Τότε ο μεγάλος σοφός τού είπε: «Ἕπου καὶ μάνθανε».

Ο δάσκαλος των αιώνων Σωκράτης δεν έπαψε στιγμή να απευθύνει σε όλους μας την ίδια παραίνεση. Αυτό που εξέλιπε είναι η προθυμία με την οποία ο Ξενοφών ακολούθησε τον διδάσκαλο.

Το παρόν βιβλίο γράφτηκε χάρη στους μαθητές μου της ΣΤ΄ τάξης του 40ού Δημοτικού Σχολείου Αθηνών του σχολικού έτους 2017-2018, και προς χάριν των μαθητών όλων των «σχολικών ετών» του μέλλοντος, με τον ευσεβή πόθο να συντελέσει έστω και στο ελάχιστο στην αφύπνιση αυτής της προθυμίας. Και λέγοντας μαθητές, δεν εννοώ εκείνα τα δυστυχισμένα πλάσματα που ξαπλώσαμε στην προκρούστεια κλίνη του εκπαιδευτικού συστήματος και τους πριονίζουμε μεθοδικά πόδια και φτερά, αλλά εκείνους τουςπαῖδαςκάθε ηλικίας, οι οποίοι μετατρέπουν τον βίο τους σε μαθητεία. Και τέτοιοι άνθρωποι,ἀεὶ παῖδες, είναι οι Έλληνες, δεδομένου ότι το πνεύμα δεν κάνει ρυτίδες.

Στουςπαῖδαςκάθε ηλικίας, λοιπόν, αφιερώνω το βιβλίο αυτό.

Θανάσης Γεωργάρας.

 

Ο Θα­νά­σης Γε­ωρ­γά­ρας έλ­κει την κα­τα­γω­γή του α­πό τα Θε­ο­δώ­ρια­να και το Βουργα­ρέ­λι, δύ­ο ο­ρει­νά χω­ριά της Άρ­τας, ξα­κου­στά για την ο­μορ­φιά και την ι­στορί­α τους.

Γεν­νή­θη­κε το 1961 στο Βουρ­γα­ρέ­λι, όπου έ­ζη­σε τα παι­δι­κά και ε­φη­βι­κά του χρό­νια. Στη συ­νέ­χεια φοί­τη­σε στην Παι­δα­γω­γι­κή Α­κα­δη­μί­α Λα­μί­ας, α­πό την ο­ποί­α α­πο­φοί­τη­σε το 1980, ε­νώ αρ­γό­τε­ρα μετεκ­παι­δεύ­τη­κε στο Μα­ρά­σλειο.

Α­πό το 1982 μέ­χρι σή­με­ρα ερ­γά­ζε­ται ως δά­σκα­λος σε δη­μό­σια σχο­λεί­α της Ατ­τι­κής, ε­κτός α­πό έ­να χρό­νο που υ­πη­ρέ­τη­σε στο Δημο­τι­κό Σχο­λεί­ο Βουρ­γα­ρε­λί­ου και τέσ­σε­ρα χρό­νια στο μο­νο­θέ­σιο Δη­μο­τι­κό Σχο­λεί­ο Με­σού­ντας, τα ο­ποί­α θε­ω­ρεί σταθ­μό στη στα­διοδρο­μί­α του.

Έ­χει α­σχο­λη­θεί κα­τά και­ρούς με τη γε­λοιο­γρα­φί­α, το κό­μικ, τον Κα­ρα­γκιό­ζη, το θέ­α­τρο, το γρά­ψι­μο, τη σκη­νο­γρα­φί­α και τις κα­τα­σκευές.

Έ­χει εκ­δώ­σει το βι­βλί­ο «Με χαρ­τί και με ψα­λί­δι», α­πό τις Εκδό­σεις Κα­στα­νιώ­τη, με τις ο­ποί­ες έ­χει συ­νερ­γα­στεί και ως ει­κο­νο­γρά­φος βι­βλί­ων της σει­ράς «Νε­α­νι­κή βι­βλιο­θή­κη».

Πα­ράλ­λη­λα α­σχο­λεί­ται με τη μου­σι­κή παί­ζο­ντας μπου­ζού­κι και έ­χει συ­νερ­γα­στεί με πολ­λούς σπου­δαί­ους καλ­λι­τέ­χνες του λα­ϊ­κού και έ­ντε­χνου τρα­γου­διού σε συ­ναυ­λί­ες, μου­σι­κές πα­ρα­στά­σεις και η­χο­γρα­φή­σεις.

Το πα­ρόν βι­βλί­ο εί­ναι γό­νος του έ­ρω­τά του για τον ελ­λη­νι­κό πο­λι­τισμό και τους νέ­ους, που τό­σο α­βα­σά­νι­στα ε­γκα­τέ­λει­ψε η κοι­νω­νί­α μας στην «διαπαι­δα­γώ­γη­ση» των ριά­λι­τι και του τά­μπλετ.

Το υ­λι­κό του α­πο­τε­λεί έ­να μέ­ρος α­πό αυ­τό που «δια­κι­νεί» στα παι­διά του σχο­λεί­ου, φί­λων και γνω­στών, στην προ­σπά­θειά του να τα υ­πο­ψιά­σει για τον θη­σαυ­ρό που βρί­σκε­ται κά­τω α­πό τα πό­δια τους, θαμ­μέ­νος α­πό το σκου­πι­δο­μά­νι της πα­γκο­σμιο­ποί­η­σης.

 

Εκτύπωση

28η Οκτωβρίου 2018

on .

Φωτογραφίες από τον εορτασμό της 28ης Οκτωβρίου στα Θεοδώριανα.

43328231 1927665803989989 8797574910479171584 n 44882431 1927665423990027 2801710388129824768 n 44930331 1927665510656685 3043432543413075968 n
44939961 1172007332947489 351518050698133504 n 44948297 1172007379614151 6058729292940967936 n 44974630 1172007999614089 3416875981250494464 n

 Φωτογραφίες: Δημήτρης Σφώρος, Βασίλης Μητρογιάνης

Εκτύπωση

Επετειακό.

on .

 

Πριν από αρκετά χρόνια η Ελλάδα εισέβαλε με τον στρατό της στην Γερμανία και επέβαλλε κατοχή με τα όπλα για τέσσερα χρόνια.

Στο διάστημα αυτό εκτέλεσε 56.225 αθώους πολίτες, έστειλε στα στρατόπεδα συγκέντρωσης 105.000, έκαψε ολοσχερώς πάνω από εκατό πόλεις και χωριά, προκάλεσε μεγάλες καταστροφές σε άλλα 1770, πυρπόλησε τετρακόσιες χιλιάδες σπίτια, κατέστρεψε το μεγαλύτερο μέρος του οδικού και σιδηροδρομικού δικτύου, βομβάρδισε λιμάνια και βύθισε το 75% του εμπορικού στόλου, λεηλάτησε μουσεία, έκανε παράνομες ανασκαφές σε αρχαιολογικούς χώρους, αρπάζοντας πάνω από 8.500 αρχαιολογικούς θησαυρούς.

Και όταν πια έχασε τον πόλεμο και βρέθηκε στο στρατόπεδο των ηττημένων, αρνήθηκε να αποζημιώσει την Γερμανία για όλες τις απώλειες και τις ζημιές που της προκάλεσε.

Τέτοιο σενάριο φαίνεται αδιανόητο για όλους. Η Ελλάδα να εισβάλει και να προκαλεί τόσα δεινά σε μια άλλη χώρα. Φανταστείτε, για παράδειγμα, ένα βαυαρικό χωριό, να παθαίνει ό,τι έπαθε το Κομμένο ή το Δίστομο. Αν όμως αντιμεταθέσεις τα ονόματα των χωρών, τότε ακριβώς έχεις Ιστορία. Και μάλιστα στις πιο μαύρες σελίδες της. Έχεις την ζοφερή πραγματικότητα που βίωσε η χώρα μας από τους κατακτητές, μετά το υπερήφανο ΟΧΙ του 1940.

Οι “πολιτισμένοι” Γερμανοί προκάλεσαν τεράστιο πόνο στην πατρίδα μας, στέλνοντας στον θάνατο πάνω από ένα εκατομμύριο εκατό χιλιάδες Έλληνες, ήτοι το 13,5% του πληθυσμού, που είναι το υψηλότερο ποσοστό σε ολόκληρη την Ευρώπη. Δεν είναι να απορεί κανείς μετά, που η συλλογική μνήμη εμφορείται από απέχθεια έναντι των Γερμανών.

Με την λήξη του πολέμου, η Διάσκεψη των Παρισίων το 1946 επιδίκασε σε μια σειρά χώρες πολεμικές αποζημιώσεις. Για την Ελλάδα αναγνωρίστηκαν οι καταστροφές σε υποδομές και δημόσιο πλούτο που υπέστη από τους Γερμανούς καθώς και το δάνειο που πήραν εξαναγκαστικά από την κατοχική ελληνική κυβέρνηση. Για αυτά τα δύο επιδικάστηκαν στην χώρα μας 10 δις 600 εκατομμύρια δολάρια, συνολικά πάνω από 150 δις σε σημερινές τιμές, χωρίς τους τόκους. Και ενώ όλα τα κράτη έχουν πάρει μέχρι δεκάρας τα λεφτά τους, μόνο η Ελλάδα είναι ακόμα “στο περίμενε”, ίσως επειδή καμία ελληνική κυβέρνηση δεν τα διεκδίκησε αποφασιστικά.

Από την άλλη η Γερμανία εξακολουθεί να κάνει αυτό που πάντα ήξερε να κάνει καλά: να υπερασπίζεται τα συμφέροντά της με το θράσος του κατακτητή. Από το 2012, ήδη, ο τοποτηρητής της Γερμανίας και επικεφαλής της Ομάδας Δράσης της Κομισιόν χερ Χορστ Ράιχενμπαχ είχε ομολογήσει με τον πιο κυνικό τρόπο ότι η Ελλάδα δεν είχε γίνει ακόμα αρκετά ελκυστική για τους επενδυτές, ήτοι η δημόσια και ιδιωτική περιουσία της δεν είχε απαξιωθεί αρκετά για να την εξαγοράσουν. Σήμερα;

Πηγή: https://artapress.gr