Εκτύπωση

28η Οκτωβρίου 2018

on .

Φωτογραφίες από τον εορτασμό της 28ης Οκτωβρίου στα Θεοδώριανα.

43328231 1927665803989989 8797574910479171584 n 44882431 1927665423990027 2801710388129824768 n 44930331 1927665510656685 3043432543413075968 n
44939961 1172007332947489 351518050698133504 n 44948297 1172007379614151 6058729292940967936 n 44974630 1172007999614089 3416875981250494464 n

 Φωτογραφίες: Δημήτρης Σφώρος, Βασίλης Μητρογιάνης

Εκτύπωση

Επετειακό.

on .

 

Πριν από αρκετά χρόνια η Ελλάδα εισέβαλε με τον στρατό της στην Γερμανία και επέβαλλε κατοχή με τα όπλα για τέσσερα χρόνια.

Στο διάστημα αυτό εκτέλεσε 56.225 αθώους πολίτες, έστειλε στα στρατόπεδα συγκέντρωσης 105.000, έκαψε ολοσχερώς πάνω από εκατό πόλεις και χωριά, προκάλεσε μεγάλες καταστροφές σε άλλα 1770, πυρπόλησε τετρακόσιες χιλιάδες σπίτια, κατέστρεψε το μεγαλύτερο μέρος του οδικού και σιδηροδρομικού δικτύου, βομβάρδισε λιμάνια και βύθισε το 75% του εμπορικού στόλου, λεηλάτησε μουσεία, έκανε παράνομες ανασκαφές σε αρχαιολογικούς χώρους, αρπάζοντας πάνω από 8.500 αρχαιολογικούς θησαυρούς.

Και όταν πια έχασε τον πόλεμο και βρέθηκε στο στρατόπεδο των ηττημένων, αρνήθηκε να αποζημιώσει την Γερμανία για όλες τις απώλειες και τις ζημιές που της προκάλεσε.

Τέτοιο σενάριο φαίνεται αδιανόητο για όλους. Η Ελλάδα να εισβάλει και να προκαλεί τόσα δεινά σε μια άλλη χώρα. Φανταστείτε, για παράδειγμα, ένα βαυαρικό χωριό, να παθαίνει ό,τι έπαθε το Κομμένο ή το Δίστομο. Αν όμως αντιμεταθέσεις τα ονόματα των χωρών, τότε ακριβώς έχεις Ιστορία. Και μάλιστα στις πιο μαύρες σελίδες της. Έχεις την ζοφερή πραγματικότητα που βίωσε η χώρα μας από τους κατακτητές, μετά το υπερήφανο ΟΧΙ του 1940.

Οι “πολιτισμένοι” Γερμανοί προκάλεσαν τεράστιο πόνο στην πατρίδα μας, στέλνοντας στον θάνατο πάνω από ένα εκατομμύριο εκατό χιλιάδες Έλληνες, ήτοι το 13,5% του πληθυσμού, που είναι το υψηλότερο ποσοστό σε ολόκληρη την Ευρώπη. Δεν είναι να απορεί κανείς μετά, που η συλλογική μνήμη εμφορείται από απέχθεια έναντι των Γερμανών.

Με την λήξη του πολέμου, η Διάσκεψη των Παρισίων το 1946 επιδίκασε σε μια σειρά χώρες πολεμικές αποζημιώσεις. Για την Ελλάδα αναγνωρίστηκαν οι καταστροφές σε υποδομές και δημόσιο πλούτο που υπέστη από τους Γερμανούς καθώς και το δάνειο που πήραν εξαναγκαστικά από την κατοχική ελληνική κυβέρνηση. Για αυτά τα δύο επιδικάστηκαν στην χώρα μας 10 δις 600 εκατομμύρια δολάρια, συνολικά πάνω από 150 δις σε σημερινές τιμές, χωρίς τους τόκους. Και ενώ όλα τα κράτη έχουν πάρει μέχρι δεκάρας τα λεφτά τους, μόνο η Ελλάδα είναι ακόμα “στο περίμενε”, ίσως επειδή καμία ελληνική κυβέρνηση δεν τα διεκδίκησε αποφασιστικά.

Από την άλλη η Γερμανία εξακολουθεί να κάνει αυτό που πάντα ήξερε να κάνει καλά: να υπερασπίζεται τα συμφέροντά της με το θράσος του κατακτητή. Από το 2012, ήδη, ο τοποτηρητής της Γερμανίας και επικεφαλής της Ομάδας Δράσης της Κομισιόν χερ Χορστ Ράιχενμπαχ είχε ομολογήσει με τον πιο κυνικό τρόπο ότι η Ελλάδα δεν είχε γίνει ακόμα αρκετά ελκυστική για τους επενδυτές, ήτοι η δημόσια και ιδιωτική περιουσία της δεν είχε απαξιωθεί αρκετά για να την εξαγοράσουν. Σήμερα;

Πηγή: https://artapress.gr

Εκτύπωση

Προβολή του ντοκυμαντέρ "Last Song to Xenitia"

on .

Προβολή  ντοκιμαντέρ: "Το τελευταίο τραγούδι στην ξενιτιά" 

 

Το ντοκιμαντέρ της Αθηνάς Σκότη, " Το τελευταίο τραγούδι στην ξενιτιά" θα προβληθεί στο θέατρο Αλφα-Ιδέα την Παρακευή 26 Οκτωβρίου ( 28ης Οκτωβρίου Πατησίων 37 και Στουρνάρα 51) στις 7:00μμ.

 Επίσης στις 11 Νοεμβρίου στο  θέτρο ideal Πανεπιστημίου 46 και στην Άρτα στις 3 Νοεμβρίου.

Οι εισπράξεις θα διατεθούν για δύο υποτροφίες μαθητών στο Berkelee School of Music στη Βοστόνη.

Η ιστορία

Η ζωή της γιαγιάς Βασιλικής Παπαχρήστου(Scotes) είναι γνωστή σε εκατομμύρια μετανάστες. Η Βασιλική εγκατέλειψε τα Θεοδώριανα και την Ελλάδα στις αρχές του προηγούμενου αιώνα για να παντρευτεί, προσδοκώντας μια καλύτερη ζωή στην Αμερική.

Οι Έλληνες την ονομάζουν ξενιτιά, που σημαίνει να ζεις σαν ξένος, σε άλλη χώρα. Στην Αμερική βίωσε την ελπίδα για ένα καλύτερο μέλλον. Δημιούργησε την οικογένειά της και εργάσθηκε σκληρά. Ευγνωμονούσε την Αμερική, για ό,τι της προσέφερε αλλά ποτέ δεν ξέχασε τη γενέτειρά της, τα Θεοδώριανα. Ζώντας για περισσότερα από ογδόντα χρόνια στην Αμερική, κράτησε ζωντανά στη μνήμη της την Ελληνική παραδοσιακή ποίηση και τα Ελληνικά τραγούδια που γνώριζε μικρή στο χωριό της.

Αυτά την συνέδεσαν με την πατρίδα που άφησε πίσω της και που αγαπούσε πολύ, ζώντας στην ξενιτιά. Αυτοί οι στίχοι και τα τραγούδια της έφεραν γλυκόπικρες μνήμες. Γιατί αυτή, όπως και τόσοι άλλοι, αναγκάσθηκαν να ξεριζωθούν από τον τόπο τους, για να ψάξουν να βρουν μια καλύτερη τύχη, σε άλλη χώρα.

Η Βασιλική τραγουδούσε αυτά τα παλαιά τραγούδια στα παιδιά της και στα εγγόνια της. Σε ηλικία εκατό ετών, υπαγόρευσε στον γιό της περισσότερα από 340 παλαιά τραγούδια που θυμόταν ακόμη από το χωριό της. Τα τραγούδια αυτά έχουν γίνει ένα δίγλωσσο πολύτιμο βιβλίο, με τίτλο «Το υφάδι της μνήμης».
Σε ηλικία 103 ετών ταξίδεψε για τελευταία φορά στην Ελλάδα  που ποτέ δεν ξέχασε, έχοντας μαζί της το βιβλίο αυτό.

Τιμήθηκε από τον Πρόεδρο της Ελληνικής Δημοκρατίας ως ένα άτομο που διατηρεί την  Ελληνική παράδοση αλλά και ως ποιήτρια η ίδια.

Μερικά από τα ποιήματά της μελοποιήθηκαν από τον γνωστό μουσικό Λάκη Χαλκιά. Στο ντοκιμαντέρ αυτό παρουσιάζεται και μια συναυλία με τα τραγούδια της, να ακούγονται πέρα στα ψηλά βουνά του χωριού της.

Ερχόμενη στην Ελλάδα, βρίσκει τη χώρα σε μια μεγάλη κρίση. Οικονομική, πολιτιστική και ίσως σε μια κρίση ταυτότητας. Συνάντησε νέους να  αντιμετωπίζουν ξανά το δίλημμα, να φύγουν από τον τόπο τους, για να ζήσουν στην ξενιτιά.Η συμβουλή της γιαγιάς Βασιλικής, που πέρασε αυτή και η γενιά της σχεδόν έναν αιώνα  στην ξενιτιά, παλεύοντας σκληρά για την επιβίωση: Η ξενιτιά και το φευγιό από την πατρίδα ίσως να μην είναι η λύση στα προβλήματά τους.