Εκτύπωση

Εθελοντισμός και ...προβληματισμός.

on .

Του Δημήτρη Στεργιούλη

ΑΪ-Λιάς Νεράιδας  Στη "Μπλίτσα"

Έπειτα από πρωτοβουλία των "Ορεινών", δυο μικρές  εθελοντικές ομάδες συγχωριανών, προχώρησαν φέτος τον Αύγουστο στη διάνοιξη και τον καθαρισμό δύο ιστορικών και ταυτόχρονα απαραίτητων μονοπατιών στα "Πλάγια".

Το πρώτο ήταν το  μονοπάτι  Αύκος- Αϊ-Λιας- Νεράιδα. Μονοπάτι που για αιώνες ένωνε τα Θεοδώριανα με την Νεράιδα, την Ήπειρο με τη Θεσσαλία. Καθαρίστηκε, όπως ακριβώς είχε γίνει πριν λίγα χρόνια και ταυτόχρονα σηματοδοτήθηκε και χαρτογραφήθηκε ηλεκτρονικά. Πλέον μπορεί κάποιος να το περπατήσει  άνετα και να φτάσει στη γειτονική μας Νεράιδα, αφού πρώτα κάνει απαραίτητα μια στάση στην κορφή του Αϊ Λια του Νεραιδιώτικου με την εκπληκτική θέα.

Από κει η κατάβαση για τη Νεράιδα είναι εύκολη αφού το κομμάτι αυτό του μονοπατιού είναι από χρόνια καλοσυντηρημένο. Ψυχή της ομάδας μας, όπως και σε κάθε τέτοια εξόρμηση, η 76χρονη(!) Φωτεινή Τζουβάρα. Το τσεκούρι και το κασάρι αναστέναξαν στα χέρια της. Η επιχείρηση είχε το ίδιο τέλος. Καταλήξαμε  στη φιλόξενη πλατεία της Νεράιδας, για τις "απαραίτητες" παγωμένες μπίρες και τσίπουρα.

 Η δεύτερη επιχείρηση, αρκετά πιο δύσκολη, αφορούσε το παλιό μονοπάτι που ξεκινούσε από την πέτρινη γέφυρα του "Γκούρα" πάνω από τον παλιό μύλο και με "κοδέλες" ανέβαινε στα Πλάγια, στην "Μπλίτσα". Από κει διακλαδίζονταν σε τρία άλλα μονοπάτια. Ένα για τις "Λάκκες", ένα για την "Αγία Παρασκευή" και το τρίτο για το "Νεραϊδιάρη". Το μόνο από τα τρία που "πατιέται" μέχρι σήμερα είναι αυτό από την Αγία Παρασκευή, μιας και χρησιμοποιείται ακόμα από τους τσοπάνηδες της περιοχής.

Η επιχείρηση ξεκίνησε από μια ανάγκη και μια έκκληση του κτηνοτρόφου Νίκου Τζιούνη, ο οποίος πέρσι το Φθινόπωρο έμεινε αποκλεισμένος με το κοπάδι του για αρκετές μέρες απέναντι στα Πλάγια. Κι αυτό γιατί μετά από έντονες βροχοπτώσεις το ξύλινο γεφύρι στην Αγία Παρασκευή παρασύρθηκε, το ποτάμι κατέβασε και ήταν αδύνατη η διέλευσή του για το χωριό. Το μοναδικό πέρασμα ήταν το πέτρινο γεφύρι στο μύλο, αλλά η πρόσβαση σε αυτό, τόσο για το κοπάδι όσο και για τον ίδιο, ήταν αδύνατη. Το μονοπάτι που κατέβαινε σε αυτό είχε γίνει δάσος, αφού μετά την αναδάσωση πριν είκοσι περίπου χρόνια είχε πλέον χαθεί.

Η μεγάλη δυσκολία που αντιμετωπίσαμε ήταν  να βρούμε, έστω και στο περίπου, την παλιά χάραξη του μονοπατιού. Ανεβαίνοντας αυτό ήταν αδύνατο μιας και πέσαμε σε αδιαπέραστη βλάστηση. Αναγκαστήκαμε έρποντας στην κυριολεξία να φτάσουμε στο ξέφωτο στη "Μπλίτσα". Από κει ήταν πιο εύκολα τα πράγματα. Πήραμε το μονοπάτι από την αρχή του και μετά από πολύωρη "μάχη" με τα γράβια και τα βάτα κατεβαίνοντας, φτάσαμε σηματοδοτώντας και καθαρίζοντας μέχρι το πέτρινο γεφύρι. Το πρώτο βήμα έγινε. Ο Νίκος και ο Μήτσος Τζιούνης ησύχασαν. Τουλάχιστον για φέτος αυτοί και το κοπάδι τους δεν έχουν να φοβηθούν τίποτα.

Όσο για τα επόμενα χρόνια βλέπουμε. Ίσως βρεθεί πάλι καμιά ομάδα "παλαβών" να ξεβολευτεί από την πλατεία και να πάρει τα βουνά. Να σηματοδοτήσει, να καθαρίσει, να ανοίξει, να χαρτογραφήσει μονοπάτια. Να βάλει πλάτη για τη συντήρηση του μονοπατιού στη "Σούδα", στη δέση για το μύλο, για το αυλάκι στο "Καπαρέλι", να μοιράσει τους καλοκαιρινούς μήνες το νερό και στους δύο  καταρράκτες, να προγραμματίσει και να βοηθήσει εθελοντικά  νέες πρωτοβουλίες και  εκδηλώσεις στο χωριό.

Οι περισσότεροι και φέτος διάλεξαν να ασχοληθούν με το πρωτάθλημα τάβλι και δηλωτής, μάλιστα δόθηκαν και κύπελλα στους νικητές. Ταπεινή μου γνώμη, είναι ότι το τάβλι, η δηλωτή, τα χαρτιά στα καφενεία είναι μια ευχάριστη και ενδιαφέρουσα ενασχόληση για πολλούς. Ας γίνει και ένας διαγωνισμός να βγει ο καλύτερος. Δεν μπορεί όμως ένα πρωτάθλημα δηλωτής να αποτελεί  βασικό πολιτιστικό γεγονός του Δεκαπενταύγουστου στο χωριό. Ας κάνουμε τότε και ένα πρωτάθλημα πόκας, Θανάση κ.λ.π.

Και όλα αυτά έχουν τον αντίκτυπό τους και τους μιμητές τους. Με ανησύχησε και με λύπησε ιδιαίτερα, το γεγονός ότι τα νέα παιδιά, αγόρια και κορίτσια, είχαν τις μέρες του δεκαπενταύγουστου το δικό τους "άτυπο" πρωτάθλημα δηλωτής. Κάθε μεσημέρι στέναζαν κυριολεκτικά τα  τραπέζια των καφενείων από τις ξερές και τις δηλωτές.

Το χωριό έχει ανάγκη τους νέους. Χρειάζεται την "τρέλα" τους, τις διαφορετικές πρωτοβουλίες τους, τις εναλλακτικές προτάσεις τους, τη φρεσκάδα τους. Να "ακουστούν" στο χωριό. Όχι μόνο όμως χτυπώντας το χέρι τους στα τραπέζια για τις "ξερές".   

Εκτύπωση

Με επιτυχία ο 2ος αγώνας ορεινού τρεξίματος στα Θεοδώριανα.

on .

Με μεγάλη επιτυχία πραγματοποιήθηκε ο 2oς αγώνας ορεινού τρεξίματος "Στη σκιά του Κριάκουρα "στα Θεοδώριανα. Ο αγώνας έγινε με τη συνεργασία, της οργανωτικής επιτροπής, των  φορέων του χωριού και τη αμέριστη βοήθεια δεκάδων εθελοντών. 

Φέτος υπήρχαν δύο διαδρομές: Η περσινή των 10 χλμ και η δεύτερη των 18 χλμ, περισσότερο απαιτητική και δύσκολη, πέρασε  μέσα από τα δύο ποτάμια του χωριού, διέσχισε τα δυο ελατοδάση της περιοχής, τις πηγές της 'Ασπρης Γκούρας, τους περίφημους καταρράκτες μας και κατέληξε στην πλατεία του χωριού. 

Τερμάτισαν όλοι οι αθλητές και στις δυο διαδρομές, ακόμα και αυτοί που τραυματίστηκαν κατά τη διάρκειά του. Σφίγγοντας τα δόντια σε καμιά περίπτωση δεν σκέφτηκαν να εγκαταλείψουν, κατάφεραν και τερμάτισαν καταχειροκροτούμενοι στην πλατεία του χωριού. Αξιοσημείωτο ότι ο τελευταίος αθλητής δεν πρόλαβε την έναρξη του αγώνα, μπήκε με είκοσι λεπτά καθυστέρηση, έτρεξε μόνος του τον αγώνα και τερμάτισε. 'Οπως δήλωσαν ήταν από τις πιο όμορφες διαδρομές που έχουν τρέξει.

Στον αγώνα των 18 χλμ έτρεξαν και πέντε συγχωριανοί μας: Ο Κώστας Γκαβάγιας που τερμάτισε τέταρτος, ο Παναγιώτης Νταραγιάννης πέμπτος, η Ελπίδα Γιώτη τρίτη στις γυναίκες, ενώ άνετα τερμάτισσαν ο ορθοπαιδικός γιατρός Γιώργος Μαντέλος, που στο τέλος του αγώνα πρόσφερε και ιατρική βοήθεια σε αθλήτρια με διάστρεμα, και ο Λεωνίδας Μαγκλάρας.   

Μετά την απονομή όλοι οι αθλητές,  οι συνοδοί και οι εθελοντές γεύτηκαν τα τοπικά εδέσματα και πίτες, που εθελοντικά πρόσφεραν οι γυναίκες του χωριού, σε ένα μικρό γλεντάκι που στήθηκε στην πλατεία του Αϊ-Νικόλα. 

 Ευχαριστούμε τους αθλητές για τη συμμετοχή τους, να είναι  γεροί μέχρι τον ερχόμενο Αύγουστο και πάντα επιτυχίες. 

ΔΕΙΤΕ ΕΔΩ  ΦΩΤΟΓΡΑΦΙΕΣ

ΔΕΙΤΕ ΤΑ ΑΠΟΤΕΛΕΣΜΑΤΑ ΤΟΥ ΑΓΩΝΑ

Εκτύπωση

Αγναντεύοντας από την Πυραμίδα.

on .

ΠΥΡΑΜΙΔΑ 2393 μ.

Οι καιρικές συνθήκες, εκείνο το αυγουστιάτικο πρωινό, ήταν ιδανικές. Ο επιβλητικός όγκος των Τζουμέρκων χρωματιζόταν με μια ροζ απόχρωση, αντανακλώντας το φως της αυγής. Το ελαφρύ βοριαδάκι είχε διαλύσει αποβραδίς και το τελευταίο συννεφάκι και καθάρισε την ατμόσφαιρα . Από τα 2.393 μέτρα της κορυφής των Τζουμέρκων όλες οι αποστάσεις έδειχναν να έχουν μικρύνει, έτσι που νόμιζες αν άπλωνες το χέρι σου θα ακουμπούσες τα διπλανά βουνά.

Από την κορυφή έβλεπες πεντακάθαρα: βορειοδυτικά τα Γιάννενα με τη λίμνη, νοτιοδυτικά την Άρτα με τον Άραχθο , την Πρέβεζα, τη Βόνιτσα και την Λευκάδα με τον Αμβρακικό και στα ανοιχτά κάποια πλοία της γραμμής να διασχίζουν το Ιόνιο. Νοτιανατολικά διέκρινες τις κορυφές της οροσειράς της κεντρικής Πίνδου να αχνοφέγγουν στο φως του ανατέλλοντος ήλιου και βορειοανατολικά να ξεπροβάλλει, στην αχλή του ορίζοντα, ο μεγαλοπρεπής Όλυμπος.

Και αποκάτω ακριβώς , στη δυτική κόψη, τα Τζουμερκοχώρια να κοιμούνται ακόμα. Ο ήλιος ανέβαινε σιγά-σιγά και τότε το βουνό άρχισε να ρίχνει πάνω τους τη σκιά του που το σχήμα της έδωσε και το όνομα της κορυφής των Τζουμέρκων.

Ντίνος Γιώτης